Savaşa Dikkat, Gazze Susmuyor!

Gazze’deki gerçekler… Gazze susmuyor ve her birimizin içinde bir kıpırtı yaratan bir konu. Dışarıdan bakınca tablo aşağı yukarı böyle görünüyor, dünya çapında dikkat çekmesi gereken acı gerçekler arasında yer alıyor. İrlanda Başbakanı Micheál Martin, Birleşmiş Milletler kürsüsünde savaş suçlarını ilan ettiğinde, adeta sesini tüm dünyaya duyurdu. İnsanlar artık “bilmiyorum” deme lüksünü kaybetti. Evet, herkes aslında her şeyi biliyor, ama hala harekete geçmemek ne anlama geliyor? Gazze’deki gerçekler karşısında susanlar, bir suç ortaklığı içinde değil midir? Bu soruların yanıtları, tarih sahnesinde ne kadar cesur olduğumuza bağlı olacak.

Martin’in cümleleri, sadece birer söylemden ibaret değildi. Onlar, Gazze’deki açlıktan ölen bebeklerin ve yıkılmaya yüz tutmuş şehirlerin sesiydi. Ne yazık ki, dünya bu kahredici gerçeklere karşı duyarsız kalmaya devam ediyor. Gazze’deki gazeteciler, insanların görmesi için hayatlarını riske atıyorlar. Ancak, bu mücadeleleri bile bir duvar gibi susanlıkla karşılanıyor. Bunun da üstünde durmak gerek, artık “bilmiyorduk” bahanelerinin ardına sığınmak, sadece bir utanmazlığın kalkanı haline geliyor. Oysa böyle bir eylemsizlik, sonuçları itibarıyla yüzlerce masum çocuğun mezarı oluyor. İrlanda Başbakanı’nın cesareti, belki de bazı vicdanları uyandıracak cesareti taşıyor! Unutulmamalıdır ki, tüm bu olup bitenler karşısında sesimizi duyurmak, sadece cesaret değil, aynı zamanda bir sorumluluktur.

Gazze’de Yaşananlar: Bir Savaş Suçu mu?

İrlanda Başbakanı Micheál Martin, Birleşmiş Milletler kürsüsünden cesurca seslendi. Gazze’de yaşananlar, insanlık adına bir utanç kaynağı. Bu ürün, dünya tarafından izlenirken, açlıktan ölen bebeklerin sesi bir türlü duyulmuyor. Ve bu sessizlik, ne yazık ki suç ortaklığına dönüşüyor. Herkes, her şeyi biliyor ama hâlâ harekette bulunmuyor. Neden? Bu, düşündürücü bir soru.

Martin, savaş suçlarının hesabının sorulması gerektiğini vurguladı. Dünya, bu vahşete göz yummamalı. Açlık bir silah haline gelmiş durumda. Yardım tırları sınırda bekletiliyor. Bebekler, açlıktan ölüyor. Gazeteciler, doktorlar ve yardım çalışanları hedef alınıyor. Okullar ve hastaneler, bilinçli bir şekilde yok ediliyor. Peki, bu duruma sessiz kalmak ne anlama geliyor? İnsanlık adına bir utanç! Ve bu, sadece Gazze için değil, tüm dünya için bir ayna. Herkesin yüzüne tutulmuş bu ayna, bir şeyler yapmamız gerektiğini hatırlatıyor. Detaylar için buraya tıklayabilirsiniz.

Bilmiyorduk Diyenlere Cevap: Bilmek Yeter mi?

Martin’in konuşmasında gazetecilerin rolü dikkat çekici bir şekilde öne çıktı. Gazeteciler, kendi güvenliklerini hiçe sayarak çalışıyorlar. Ama bu, bir bedel gerektiriyor. Onlar, gerçeği dünyaya ulaştırmak için hayatlarını riske atıyor. Ve bunun sonucunda, ulaştırdıkları gerçekler çoğu zaman bir duvara çarpıyor. Suskunluk, en büyük düşman. “Bilmiyordum” diyenler, artık kendilerini savunamaz hale geldi. Bu kadar bilgi varken, neden harekete geçilmiyor? İçimdeki ses yine devreye girdi: “Gerçekten bilmiyor muyuz?”

Nerede ararsan bir şekilde karşına çıkıyor, “bilmiyorduk” bahanesi artık geçerli değil. Bilgi, her yerde mevcut. Ama bilinmeyen şey, bu kadar bilgiye rağmen neden harekete geçmediğimiz. Bilmekle eylemsizlik arasındaki uçurum, Gazze’de çocukların mezarına dönüşüyor. Bu, düşündürücü bir gerçek. Gazetecilerin cesareti, belki de bizi harekete geçirebilir. Her gerçek, bir adım atmamız için bir çağrı. Şimdi ne yapmalıyız? Bu sorunun yanıtı, hepimizde gizli.

Tarafsız Kalmak: Bir Suç Ortaklığı mı?

Martin, uluslararası toplumun rolünü vurguladı. “Etki sahibi ülkeler, sesinizi çıkarın,” dedi. Bu çözüm, aslında bir uyarı niteliğinde. Soykırım izlerken, ticaret yapmak, vicdanı sorgulatıyor. Bu çözüm, sadece bir uyarı değil, aynı zamanda bir sorumluluk. Tarafsız kalmak, işbirlikçi olmakla eşdeğer. Bu cümle, bir not defterine değil, vicdana yazılmalı. İrlanda, bunun arkasından gelen şey şu: sembolik değil, fiili adımlar atmış durumda.

İsrail hükümeti yetkililerinin ülkeye girişini engellemek, bir cesaret göstergesi. Bu, sadece bir ülkenin sesi değil, insanlığın sesidir. Ama bazen, bir sesin çatlaklardan sızan ışıkla birleşmesi gerekir. Belki de umut, bu birleşimde gizlidir. Şimdi, harekete geçmenin tam zamanı!

Bugün İrlanda konuştu. Yarın kim konuşacak? Belki biz. Belki sen. Bu mesele, sadece Filistin halkının değil, insanlık onurunun meselesidir. Suskunluk, tarihe geçecek ama nasıl mı? Suçun yanına. Bu, hepimizin sorumluluğudur. Gazze’de yaşananlar karşısında sessiz kalmak, bir utançtır. Ve bu utanç, tarih sayfalarına yazılacak. Ancak biz, bu utancı değiştirebiliriz.

Kaynak

Gazze Haber